Decubitus

Decubitus ofwel doorliggen is een van de meest prangende problemen in de ouderenzorg. Bijna 2% van de totale bevolking krijgt ermee te maken. Veel van de doorligwonden ontstaan in een ziekenhuis tijdens een behandeling of operatie waarbij de artsen en verpleging zich concentreren op een indicatie en daardoor onvoldoende oog hebben voor de drukpunten in het lichaam. Ook in verpleeghuizen/ verzorgingshuizen zijn de prevalentiecijfers[1] m.b.t. decubitus nog steeds hoog. Deze wonden noemen we gecompliceerde wonden die bij voorkeur in een zeer vroegtijdig stadium moeten worden opgespoord en behandeld vanwege de enorme pijnen en ongemak in zit- en lighouding die deze wonden met zich meebrengen.

Preventieve maatregelen ter voorkoming van decubitus werpen aantoonbaar hun vruchten af. Preventie bestaat bijvoorbeeld uit aanschaf van speciale bedden of matrassen, hielbeschermers en andere OK-tafels. Ook het elke twee uur de patient laten veranderen van (lig)houding helpt aantoonbaar bij voorkoming of vermindering van decubitus. Graad-4 decubitus komt gelukkig binnen instellingen nog nauwelijks voor. Het zijn dure en arbeidsintensieve maatregelen, noodzakelijk voor beperking, behandeling en voorkoming van deze wonden.

Tobias (55)
Tobias wordt in het ziekenhuis aan zijn heup geopereerd. Na de operatie ontstaat een graad 3 decubitus op zijn hiel. Dat maakt zijn behandeling niet eenvoudiger. Hij moet hiervoor in het ziekenhuis blijven en heeft extra verzorging en wondverbandmiddelen nodig. Het duurt uiteindelijk vijf weken langer voordat hij weer aan de slag kan. Gebruik van preventieve middelen, zoals anti-doorligmatrassen en speciale hielbescherming tijdens de operatie hadden zijn decubitus kunnen voorkomen. De kosten voor zijn behandeling waren dan lager. Ook zijn werkgever en verzekeraar zouden minder geld kwijt zijn aan wat begon als een heupoperatie. Het ziekenhuis zou eerder een bed vrij hebben voor een volgende patiënt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


[1] LPZ 2011